تعدادي مرد در رخت كن يك باشگاه گلف هستند
موبايل يكي از آنها زنگ مي زند
مردي گوشي را بر ميدارد و روي اسپيكر مي گذارد و شروع به صحبت مي كند
همه ساكت ميشوند و به گفتگوي او با طرف مقابل گوش مي دهند
مرد: بله بفرماييد
زن: سلام عزيزم منم باشگاه هستي؟
مرد:سلام بله باشگاه هستم
زن: من الان توي فروشگاهم يك كت چرمي خيلي شيك ديدم فقط هزار دلاره ميشه بخرم؟
مرد: آره اگه خيلي خوشت اومده بخر
زن:مي دوني از كنار نمايشگاه ماشين هم كه رد ميشدم ديدم اون مرسدس بنزي كه خيلي دوست داشتم رو واسه فروش آوردن خيلي دلم ميخواد يكي از اون ها رو داشته باشم
مرد:چنده؟
زن:شصت هزار دلار
مرد:باشه اما با اين قيمتي كه داره بايد مطمئن بشي كه همه چيزش رو به راهه
زن: آخ مرسي يه چيز ديگه هم مونده اون خونه اي كه پارسال ازش خوشم ميومد رو هم واسه فروش گذاشتن 950000 دلاره
مرد: خوب برو بگو 900000 تا اگه ميتوني بخرش
زن: باشه بعدا ميبينمت خيلي دوست دارم.
مرد:خداحافظ
مرد گوشي را قطع ميكند مرد هاي ديگر با تعجب مات و مبهوت به او خيره ميشوند
بعد مرد مي پرسد: اين گوشي مال كيه؟؟؟

ذره ذره دور مي شوم

از لحظه هايي که مي سازند روزي غم انگيز را

تباه مي کنم ساعتها را بي دريغ

قدم بر ميدارم  بر تکه اي از زمين زادگاهم

چشم به راه کسي يا چيزي که راه را نشانم دهد.

ازآسودن در آفتاب بيزارم

و براي تماشاي باران در خانه مي مانم

هي مي دوم تا از آفتاب عقب نمانم

اما او فرو ميرود

آفتاب هم مرا دور مي زند

تا فردا از پشت سرم طلوع کند!!

روز تمام گشت و شب به نيمه رسيد

آوازهاي من هم به آخر

اما ؟

انگار چيز ديگري هم داشتم که بگويم!!

...

 نيست محرمي چون تو هنوزم به چنين دنيا نيست از تو تا ما سخن عشق

 همان است که رفت که در اين وصف زبان دگري گويا نيست بعد تو قول و

 غزل هاست جهان را اما غزل توست که در قولي از آن ما نيست تو چه

رازي که بهر شيوه تو را مي جويم تازه مي يابم و بازت اثري پيدا نيست

شب که آرام تر از پلک تو را مي بندم در دلم طاقت ديدار تو تا فردا نيست

اين که پيوست به هر رود که دريا باشد از تو گر موج نگيرد به خدا دريا

نيست من نه آنم که به توصيف خطا بنشينم اين تو هستي که

سزاوار تو باز اينها نيست

 "محمد علي بهمني"

مرا ببخش براي عشق صادقانه ‌ام . . .

                    مرا ببخش براي نگاه عاشقانه ‌ام  . . .

آري مشکل از من بود

                  کودکي از من ، سادگي از من ،

                         باشد ، همه ي تقصيرها با من . . .

 اما ...

         تو نگاهم کردي . . .

                  در اوج سکوت ، تو صدايم کردي  . . .

                             در عمق عطش ، تو سيرابم کردي . . .

بگو آخر که چرا ، تو رهايم کردي ؟

                       بيمارم کردي . . .  خرابم کردي . . .

چه ابلهانه باختم  !!!

                    خودم را  . . .

                                 عشقم را . . .
                                            و احساسم را . . .

چه شد آن حس قشنگ ؟

               چه شد آن مِهر لطيف ؟

                          چه شد آن شرم و حيا ؟

                                      چه شد آن قول و قرار؟

به چه حقي در من ، تو نهادي مِهرت ؟

 
تو نگفتي بي تو . . .

          منِ بي دل، منِ عاشق ، منِ مست . . .

                       دل به ديدار که خوش گردانم ؟

                                روي ز نگاه که گُل اندازم ؟

تو نگفتي بي تو . . .

         من ، آن غنچه ‌ي پژمرده ز عشق . . .

                به هواي که چشمک بزنم
 

تو نه گفتي و نه ماندي . . .

                   تو فقط رفتي . . .

                        بي درنگ ، بي تامل ، بي مِهر . .

آري تو فقط رفتي . . .

                           بي من . . .
باشد تو برو . . .

                 آري تو برو . . . 

                                             با او  . . .

و من اين بار نيز با يک حسّ غريب ،

اين دعا پشت سرت مي خوانم :

اي عشق بي پايان من ، اي هستي من . . .

کاش هميشه ، همه حال ، خنده‌ات از ته دل باشد و

                                                    گريه ‌ات از شوق . .
من که نابود شدم  . . .

                  تو مهمي ، تو . . .

                            تو و آن خنده ‌ي شيرين فريبايت . . .

آري ، تو برو،

                   با او ...

                       او که ز من خنده گرفت و به لب‌هاي تو نشاند...

 
آري  تو بخند ، 

                شده با او ، تو بخند . .

خسته ام از اين همه سکوت، سکوتي که انگار خيال شکستن ندارد.

خسته تر از حرفي که هنوز توي دلم انتظار گفتن را يا بغضي که هنوز توي گلو انتظار تلخ
شکستن را مي کشد.

خسته تر از لحظه هايي که جواب گريه هايم را با آسماني ابري تر از دلم پاسخ مي دهد.

خسته ام از خنده هاي زورکي، از اين همه ابراز احساسات الکي                                            

 خسته ام از خستگي هاي خودم