بشنو از من

گر نمانم شايد

در دلم خواهي ماند.

من که رفتم آنوقت

قصّه ها خواهي خواند

که مرا دريابي !!!

بنگر ، تو چرا بي تابي؟!

تو مرا خواهي داشت

شعر من آهنگ نيست

نه کويري خاليست ، نه ترانه ، نه هيچ

شعر من يک راز است

که دلم با خود گفت.

بشنو از من ، که دلم اينبار گفت

سرّ خود با پاييز

قصّه اي روح انگيز

 

نوشته شده در چهارشنبه دهم مرداد 1386ساعت 0:42 توسط صحرا| |