باشد ! شقيقه را نشانه مي روم ! چشمانم را مي بندم !

همه ي اين روزها از جلوي چشمانم مي گذرند !

واي ! چقدر هميشه مظلوم و صبور بودم ! با من چه کردي ؟ !

همينطور که شقيقه ات را نشانه رفته ام ،

دفتري که برايت نوشته بودم و هديه ي ميلادت بود را از کيفم در مي آورم و

به سمت تو مي گيرم ! فرصتي براي پرسيدن چيستي دفتر نيست !

چشمانم را مي بندم !

دوباره همه چيز از جلوي چشمانم مي گذرد !

تمام ديدارها و لحظه ها ...

چشمانم را باز مي کنم ! نگاهت مي کنم !

چشمانت را مي بندي و باز مي کني ! بغضي غريب داريم !

اين اشکهاي لعنتي ! نمي گذارند ببينمت !

با آستينم اشکهايم را پاک مي کنم ! به اين کار من نمي خنديم !

چشمانم را مي بندم،

بد بودي ! بدي کردي !

مي گذرم ! از همه ي بديهايت

                «  دلم مي خواست »
دلم مي خواست از آسمون واست ستاره بچينم
صورت ماهتو گلــــم روزي هزار بار بـــــبينم
دلم مي خواست به خاطرت ماهو تو دستام بگيرم
به خاطر نجابتت صداقتت جون بدم و هي بميرم
دلم مي خواست باغچه هارو پر كنم از اقاقيا
پر كنم از ياس سفيد  غنچه هاي شقايقا
دلم مي خواست كه آسمون پر بشه از ابر سپيد
وقتي مياي، روي زمين نبيني تو چيز پليد
دلم مي خواست بهاركه شد يه روز به ديدنم بياي
به كلبه ي كوچيك من براي چيــــــــدنم بياي
دلم مي خواست وقتي مياي برام نشونه بياري
براي ديرتر اومـــــدن تو هـــيچ بهونه نياري
دلم مي خواست فاصله ها بشكنه بين من و تو
به جاي اون يه عشق پاك بشكفه بين من و تو
دلم مي خواست كه روزگار بهتر از اينها راه بياد
وقتي كه عشق من مياد با كهكشون و ماه بياد
دلم مي خواست كه تو عزيز تو سرنوشت من باشي
نشد گلم كه اين دفعه هم خدانوشت من باشي