تبليغاتX
حکایت عشق


حکایت عشق

پاییز قریب و بی رحم اون همه برگ مگه کم بود گل منو چرا چیدی گل من دنیای بود!!!


مرا ببخش براي عشق صادقانه ‌ام . . .


             مرا ببخش براي حسّ بچه ‌گانه ‌ام


                    مرا ببخش براي نگاه عاشقانه ‌ام  . . .

 

آري مشکل از من بود

                  کودکي از من ، سادگي از من ،

 

                         باشد ، همه ي تقصيرها با من . . .


 اما ...


         تو نگاهم کردي . . .

 

                  در اوج سکوت ، تو صدايم کردي  . . .

 

                             در عمق عطش ، تو سيرابم کردي . . .

 

بگو آخر که چرا ، تو رهايم کردي ؟

 

                       بيمارم کردي . . .  خرابم کردي . . .

 

چه ابلهانه باختم  !!!


                    خودم را  . . .

                                 عشقم را . . .
                                            و احساسم را . . .

 

چه شد آن حس قشنگ ؟


               چه شد آن مِهر لطيف ؟

 

                          چه شد آن شرم و حيا ؟


                                      چه شد آن قول و قرار؟

 


به چه حقي در من ، تو نهادي مِهرت ؟

 
تو نگفتي بي تو . . .


          منِ بي دل، منِ عاشق ، منِ مست . . .


                       دل به ديدار که خوش گردانم ؟

 


                                روي ز نگاه که گُل اندازم ؟

تو نگفتي بي تو . . .

         من ، آن غنچه ‌ي پژمرده ز عشق . . .


                         به اميد که پرپر بشوم ؟


من ، آن اختر تابنده ‌ي شب . . .

 

                به هواي که چشمک بزنم
 

تو نه گفتي و نه ماندي . . .

 

                   تو فقط رفتي . . .

                        بي درنگ ، بي تامل ، بي مِهر . .


آري تو فقط رفتي . . .

                           بي من . . .
باشد تو برو . . .

                 آري تو برو . . . 


                                             با او  . . .


و من اين بار نيز با يک حسّ غريب ،

 

اين دعا پشت سرت مي خوانم :

 

اي عشق بي پايان من ، اي هستي من . . .

 

کاش هميشه ، همه حال ، خنده‌ات از ته دل باشد و

 

                                                    گريه ‌ات از شوق . .
من که نابود شدم  . . .

 

                  تو مهمي ، تو . . .

 

                            تو و آن خنده ‌ي شيرين فريبايت . . .

آري ، تو برو،

 

                   با او ...

 

                       او که ز من خنده گرفت و به لب‌هاي تو نشاند...

 
آري  تو بخند ، 


                شده با او ، تو بخند . .

 

نوشته شده در جمعه بیست و پنجم مرداد 1387ساعت 21:8 توسط صحرا| |


 

خسته ام از اين همه سکوت، سکوتي که انگار خيال شکستن ندارد.

خسته تر از حرفي که هنوز توي دلم انتظار گفتن را يا بغضي که هنوز توي گلو انتظار تلخ
شکستن را مي کشد.

خسته تر از لحظه هايي که جواب گريه هايم را با آسماني ابري تر از دلم پاسخ مي دهد.

خسته ام از خنده هاي زورکي، از اين همه ابراز احساسات الکي                                            

 خسته ام از خستگي هاي خودم

 

نوشته شده در جمعه یازدهم مرداد 1387ساعت 14:19 توسط صحرا| |


قالب وبلاگ : فقط بهاربيست