ذره ذره دور مي شوم

از لحظه هايي که مي سازند روزي غم انگيز را

تباه مي کنم ساعتها را بي دريغ

قدم بر ميدارم  بر تکه اي از زمين زادگاهم

چشم به راه کسي يا چيزي که راه را نشانم دهد.

ازآسودن در آفتاب بيزارم

و براي تماشاي باران در خانه مي مانم

هي مي دوم تا از آفتاب عقب نمانم

اما او فرو ميرود

آفتاب هم مرا دور مي زند

تا فردا از پشت سرم طلوع کند!!

روز تمام گشت و شب به نيمه رسيد

آوازهاي من هم به آخر

اما ؟

انگار چيز ديگري هم داشتم که بگويم!!

...

 نيست محرمي چون تو هنوزم به چنين دنيا نيست از تو تا ما سخن عشق

 همان است که رفت که در اين وصف زبان دگري گويا نيست بعد تو قول و

 غزل هاست جهان را اما غزل توست که در قولي از آن ما نيست تو چه

رازي که بهر شيوه تو را مي جويم تازه مي يابم و بازت اثري پيدا نيست

شب که آرام تر از پلک تو را مي بندم در دلم طاقت ديدار تو تا فردا نيست

اين که پيوست به هر رود که دريا باشد از تو گر موج نگيرد به خدا دريا

نيست من نه آنم که به توصيف خطا بنشينم اين تو هستي که

سزاوار تو باز اينها نيست

 "محمد علي بهمني"